berichten in uw RSS ReaderMinister Verburg heeft de onverwachte taak gekregen een verdediging op te bouwen rondom de nogal negatieve reacties op het verschijnen van het blad ‘Gerda’ middenin de huidige politieke chaotische periode.
Het had een feestje moeten zijn voor het 75 jarig bestaan van het Ministerie van Landbouw. In plaats daarvan wordt het bald, wat ‘ingestoken wordt bij Libelle, Margriet en Flair, gezien als een stunt van het CDA. Gisteren verklaarde de minister dat de uitgave al lang voor de val van het kabinet in voorbereiding was. Negatief aspect voor print: ‘Zoiets heeft nu eenmaal zijn tijd nodig.’ Dat was de enige verdediging die Gerda gisteren op BNR kon uitbrengen, maar de politiek vindt dat niet de burger moet opdraaien voor de 4 ton kostende productie, maar het CDA. Alsof de kas van het CDA van elders komt.
Natuurlijk zou het 75 jarige Ministerie ook een website hebben kunnen overwegen, met misschien wat advertenties in de landelijke dagbladen. En dat voor aanzienlijk minder geld. 50 cent per exemplaar lijkt weinig, maar een bereik van 800.000 in alleen vrouwenbladen, werpt wel de vraag op welke doelgroep het ministerie heeft willen bereiken. Daar zal wel een deskundig bureau achter hebben gezeten. Landbouw zegt via een woordvoerder dat de 800.000 exemplaren een leesbereik zullen hebben van 2 miljoen Nederlanders, waarmee die 4 ton dan wel verantwoord zou zijn. Hoe zou dat zitten met een veel minder kostende website, die ook nog eens een interactieve meerwaarde zou kunnen bezitten?
Je gaat er nu vanuit dat Gerda op interactiviteit zit te wachten. Dat is, denk ik, niet het geval – lees haar antwoord op vragen over de kosten: “Twee kwartjes per huishouden. Dat is voor dit soort voorlichtingszaken een koopje”. Voorlichtingszaken dus – gewoon massaal je verhaal willen verkondigen. Dan is het natuurlijk onbegonnen werk om 830.000 Margriet-lezeressen, laat staan een leesbereik van 2 miljoen Nederlanders, naar je website te lokken. En dan zeker ook nog eens vragen gaan beantwoorden, chatten, twitteren en wat al niet? Gerda is niet gek….
‘t is wel drukwerk!
“Voorlichtingszaken”?
Public Relations of Promotie. Laten we wel wezen. Als ze een bedrijf moest runnen was het allang failliet. Als het blad (zoals andere bladen) bekostigd werd met *advertentie-verkoop* ipv belastinggeld had ik het een minder slechte zaak gevonden. Maar ja… het zijn toch niet haar eigen centen. Het budget moet op. Triest.
Zijn we niet een beetje aan het doordraven? elke instelling profit, not-for-profit e.v.a. geven sponsored magazines uit. Een volkomen geaccepteerd fenomeen. Talloze gerenommeerde uitgevers verdienen er een meer dan goede boterham aan.
Als een ministerie nu iets doet kan dat natuurlijk fout zijn qua timing of uitwerking maar sinds wanneer gaat in onze bananenrepubliek het parlement over dit soort uitingen? Is er een sovjet waar het ter goedkeuring ingeleverd had dienen te worden, of is het alleen maar loos tromgeroffel omdat we weer met verkiezingen bezig zijn? We weten immers dat politici alleen in dat stukje tijdsgewricht er principes op na houden.
Voor de industrie zou het beter zijn als GERDA maandblad met allerlei andere mediauitingen zou worden. Al was het alleen maar uit opportunisme
“instelling profit, not-for-profit e.v.a. geven sponsored magazines uit”
En als elk bedrijf het ZELF betaald is dat hun goed recht. Dit blad echter, hebben wij met zijn allen betaald.
“Voor de industrie zou het beter zijn als GERDA maandblad met allerlei andere mediauitingen zou worden. Al was het alleen maar uit opportunisme”
Tja, voor mijzelf zou het beter zijn als de overheid voortaan al haar campagnes via mijn bureau doet. En zo zijn er nog wel wat industrieën met wensen vermoed ik. Als land zijn we zo echter snel failliet.
Ik denk dat er een projectgroep is opgericht en dat een van de vele externe communicatieprofessionals geroepen heeft dat een tijdschrift een grote impact heeft bij de vrouwen van alle boeren (niet altijd boerinnen) en bij alle vrouwen die verse groente, fruit, vlees en vis kopen. Plus hun meelezers.
Die kosten om zo het jubileum te vieren zijn relatief laag.
Je bedient zowel je eigen personeel als een groot deel van de externe stakeholders. Diepdruk (iets langere doorlooptijd en iets complexere planning) en mooi mee te sturen met de doelgroepbladen die uit dezelfde drukkerijgroep komen. Perfecte combinatie.
Dat de tijdschriftenmakers de minister kietelden met veel Gerda-artikelen en foto’s is niet zo verwonderlijk. In vrijwel alle corporate communication uitgaven staat de hoogste baas (of bazin) prominent op pagina 2 met een verhaal of ‘mission statement’ dat ze zelf nooit zó zouden verwoorden. En regelmatig staan ze ook nog verderop met een extra verhaal. Maar de baas/bazin vindt dat mooi want hij of zij positioneert zich volgens het boekje. Toch?
Dat extraverte had die tijdschriftenmakersbaas (beroepshalve) moeten reduceren.
Dus vandaar nu de ijdele minister in diverse tunieken en Linda-poses.
De projectgroep ging bedrijvig door en niemand was in staat het Gerda-gevoel juist in te schatten en besefte niet dat het ook iets té zou kunnen zijn.
En dat mag een minister (in deze eenmalige vorm en inhoud) beslist niet laten gebeuren.
En het moment was bovendien fout.
Jongens, we hypen lekker mee. Gaan we alle tijdschriften zo bespreken? Beetje calvinisties. Natuurlijk is het een slecht blad in een tijd dat men meer probeert de idee te verkopen en niet mannetje of vrouwtje. Mega-blunder van de conceptontwikkelaar.
Het argument dat het van onze belastingcenten is is ook een beetje een amerikaans argument. Ook daar kan je zeggen dat alles waarje het niet mee eens bent en toch betaald wordt ten koste gaat van ‘mijn’ belastingcenten. Zo vind ik al jaren dat elke cent die in oorlogen gestoken wordt of in straaljagers verkwisting van mijn belastingcenten.
We kunnen het er over eens zijn dat het niet zo’n goed geslaagd tijdschrift was. Dat de verschijning van het blad – dat natuurlijk al lang en breed klaar was – op dit tijdstip i.v.m. vekiezingen wat ongelukkig was. De verkiezingen kwmanen onverwacht – in ieder geval voor de tijdschriftenplanning. Ze hadden kunnen besluiten het niet te laten verschijnen – dan hadden we waarschijnlijk gepiept dat er zoveel osten voor niets gemaakt waren.
Kortom. Laten we niet meegaan in de roddel bij de dorpspomp van allerlei politieke belangen uit Den Haag.
Welk blad gaan we nu bespreken?
Het Vrekkenblad?
Laat de overheid daar eens in lezen
Punt was dat het blad ‘Gerda’ perfect de enorme verspilling van (belasting)centen illustreert. Het is maar een promille van en promille maar tenminste wel een zichtbare verspilling.
Als we het over Amerika hebben: Ron Paul gaf dit jaar -als enige US afgevaardigde- 100.000 dollar terug omdat hij niet alleen binnen het budget bleef maar er zelfs ver onder. Kijk, dát zou nog eens wat zijn: Een ministerie dat beneden zijn budget blijft!
@Hans,
Wat dacht je van de boekenweekuitgave van CBNP?
Voor de jeugd met jeugdige typografie en een tijdschriftcoverkopletter die uit de zeventiger jaren kon komen maar hoogstwaarschijnlijk van nu is. En goed gedrukt bij Misset-Senefelder.
Het boekenweekgeschenk (ruim 900.000 exemplaren) en de bijzondere uitgave Titaantjes komen beide uit Duitsland. Mooie omvangrijke klussen; jammer dat deze klussen niet in eigen land gedrukt konden worden.
Henk
Ja, maar de CPNB zou dat natuurlijk kunnen bedingen. Alle uitgevers draaien standaard in het buitenland. We hebben hier ook nauwelijks boekenpersen meer. Knijnenberg heeft het geprobeerd maar is dat niet gelukt. Boeiend toch maar laten we ons troosten met het feit dat onze oosterburen daar gewoon heel goed in zijn. Toen de DDR de DDR nog was liet het RECLAM Verlag veel van de Marx=Engels uitgaven om prijstechnische redenen in Gutersloh bij het destijds Springer gelieerde Mohndruck drukken.
De documentairemakers van Zembla hadden weer geweldige mazzel met zo’n Gerda nummer. In de reportage over antibiotica bij mens & dier (vanavond op TV) kwam ze veelvuldig in beeld. Door over die gevaren zinnig te communiceren kan het ministerie weer iets terugwinnen.